Hier wat foto’s van mijn baby-aapje Macado.

Macado is een aapje die uit de stad Macado kwam. Daar was zijn moeder dood gereden.

Hij was een paar maanden oud toen ik hem kreeg.

Ik was weg van hem en hij van mij.

Het was zeker niet het mooiste aapje maar hij riep mij altijd als ik naar mijn hut ging om te slapen.

Hij zat dan voor het raam want toen sliep hij nog bij Silke.

Na een avond opgepast te hebben en Jeannette weer naar huis ging kwam hij bij mij.

Dat hield wel wat meer in.

Overdag gingen alle baby’s in een grote kooi.

Om beurten gingen wij in de kooi zitten.

Ze speelden, dronken bij je hun flesje en deden hun dutje.

Om 5 uur gingen we eten dan even afwassen douchen en om half 7 werden ze uit de kooi gehaald.

Ze kregen dan hun luier aan.

Omdat Macado niet een makkelijke slaper was ging ik om 7 uur naar mijn hut en dan speelden we nog wat tot hij in slaap viel.

Hij lag dan meestal op me maar ik probeerde hem dan naast me in bed te leggen.

Hij kwam in de nacht een keer of 5 om zijn drinken. Hij tilde dan mijn ooglid op of begon mij uitgebreid te kussen.

Dan kreeg hij zijn fles en sliep weer verder.

Hij vond het heerlijk om tegen de morgen met een redelijk volle luier languit in mijn gezicht te gaan liggen.

Een kind leg je weer terug op zijn plaats maar met een aapje is dat iets anders.

Zo gauw als je hem terug wilt leggen knijpt hij met zijn kleine handjes en scherpe nageltjes in je gezicht of in je haren en hield dat een hele tijd vol.

Dus als je dan even niks deed ontspande hij en liet dan los.

Het leuke was dat hij natuurlijk alles nadeed, tanden poetsen was een van zijn favoriete dingen.

Hij was gek op de tandpasta en deed vreselijk zijn best om ook een hele tandenborstel in dat klein smoeltje te doen.

Voor mij was het het ergste om hem weer achter te laten, hij snapte natuurlijk niet waarom hij weer in de steek werd gelaten.

Hij is mij al lang vergeten.

Maar ik zal dit van mijn leven niet meer vergeten. Wie kan nu zeggen dat ‘ie met een aap geslapen heeft.

Het einde komt in zicht

Het schiet al op.

Het einde van deze drie maanden begint in zicht te komen.

En zal ook weer blij zijn mijn familie en mijn dieren te mogen knuffelen.

Heb het laatst wat moeilijk gehad en wilde naar huis.

Maar als je hier met een 15 mensen zit opgesloten heeft iedereen het wel eens moeilijk.

Het is moeilijk om weg te gaan. De meesten hebben een baby aapje nachts bij zich liggen.

En je kan niet zo maar een oppas hebben.

Dus er wordt nooit uitgegaan.

Soms snel naar het dorp wat boodschappen doen maar voor het voeren weer terug.

Ze vroegen wat ik het meest miste van Holland.

Ik wist daar niet meteen een antwoord op.

Maar later dacht ik aan Guus Meeuwis met dat Brabants lied.

Om half 10 is het stil. Iedereen ligt op bed en als er gasten zijn heb ik geen tv en dan mis ik de gezelligheid, de muziek en een glaasje wijn op een terras.

Ik mis de Brabantse gezelligheid.

Het is echt niet zo dat ik een drinker ben en elke week in de kroeg zit, maar het is wel wat ik mis.

Het lachen en muziek.

Er zijn hier nu meer als 80 apen. Het is druk, ik zit dus vaak met de apen in de kooi.

Nu wordt ik weer geroepen om te zitten dus ik sluit maar weer af tot de volgende keer.

En nog bedankt voor jullie mailtjes. Ze doen mij goed.

De volgende dag gingen we verder naar de Kirby country lodge.

Het was een lodge die we vorig jaar zo mooi vonden dus wilden we graag terug.

Na een paar mooie passen te zijn gepasseerd kwamen we aan op de plaats waar we moesten zijn.

Niet te geloven, een klein bordje, een zandpad in en ja hoor weer gevonden.

Het was heerlijk, nog mooier dan de vorige keer

Ook zijn we daar naar een tandarts geweest. Ik liep al een maand met een losse kroon in mijn mond en was bang dat hij eruit zou vallen.

Heb het een hele tijd met 2 seconden lijm geprobeerd om hem vat te zetten

maar met 2 seconden lijm werkten het maar even.

Verder zijn we daar naar een makelaar geweest gewoon, voor de lol.

Even kijken hoe dat hier in zijn werk gaat.

Natuurlijk hadden ze leuke huizen en ook in verhouding bij ons niet duur.

Maar dat zal misschien altijd een droom blijven, maar zoals ons spreekwoord deze vakantie is: "Je weet nooit hoe een koe een haas vangt."

Ook zijn we naar de stad Nelspruit geweest waar een stadion gebouwd moet worden voor de wereldkampioenschappen voetbal in 2010.

Jeannette had het allemaal goed bekeken en ze was geloof ik wel tevreden.

We hebben nog wat gewinkeld. Ook dat is voor onze begrippen niet duur.

Als ik nog een keer ga doe ik het met een lege koffer.

De volgende dag zijn we weer verder gegaan.

Het was erg warm we zaten voor het eerst bij een dorpje .

Na ons eten belandden we in de plaatselijke kroeg.

En daar werd op grote schermen rugby gekeken.

Er werden meteen drankjes aangeboden en toen ze wisten dat we Hollanders waren moesten ook alle drankjes geprobeerd worden.

Maar we gingen over op water en een wijntje.

Er werd gekaraookt en we leerden de Afrikaansen Jantje Smit en Fransje Bauer meezingen.

Beregezellig voor een keer.

Ze beloofden ons een paar mooie plaatsen daar in de buurt te laten zien.

Maar je weet hoe het gaat de volgende morgen zijn de meesten dat vergeten.

In dit geval niet. Na het ontbijt kwamen twee heren vragen of wij mee wilden.

Ze moesten voor hun werk waterfilters bij zeer dure lodges in de buurt gaan vernieuwen.

Jaennette en ik keken elkaar aan en we stemden in.

We moesten hun volgen maar hier rijdt alles met een four wheel aandrijving.

Op de gewone weg ging het goed af en toe stopten ze en vertelden over de dingen in dit land.

Maar weer op het zandpad raakten we ze kwijt.

Met zestig op een rotsig hobbelpad wordt je toch door elkaar geschud.

Na een paar keer gestopt te zijn en uitleg te hebben gehad ging Willie in onze auto en ik in de four Wheel. Ik had al ervaring hoe ze hier over een zandpad gaan,

maar Jeannette had die ervaring nog niet.

Maar nu weet ze het wel, 120 km/uur is hier heel normaal.

We zijn in lodges geweest waar rijke mensen kunnen jagen.

Er komen dan rijke buitenlanders daar naar toe en die mogen op het wild schieten.

Je gelooft het niet maar ze gaan voor de fun jagen en ze krijgen de kop van het beest dan thuisgestuurd.

Ik geloof dat hier, in deze omgeving, het meeste wordt verdiend in Zuid-Afrika.

Wij willen dat de neushoorn en de olifant enz niet uitsterft en hier schieten ze ze voor de lol dood.

Er zijn veel te veel olifanten hier.

En ik aapjes redden en de leeuw die ik bij de dierenarts heb vast mogen houden gaat er ook voor gebruikt worden.

Dus eerst gaan ze hem grootbrengen met de fles en dan laten ze hem op zo een terrein los.

Dat beest loopt recht op een jager af, omdat hij honger heeft en nooit heeft leren jagen .

Dan schieten ze hem neer, er word wat zand onder zijn hoofd gelegd, zo dat hij voor de foto mooi ligt.

En dan vol trots de jager bij dat dier op de foto.

De eigenaar van zo’n park was vorig jaar door een olifant dood getrapt (goh… wat erg).

Het zit raar in elkaar.

Ik weet wel dat ze er veel geld aan verdienen.

Maar zeer bijzonder dat we dit ook hebben mogen zien.

s’ Avonds zijn we lekker wezen eten en hebben weer een gezellige avond gehad en s’ morgens  met een klein ontbijtje en ik een kater (hangover zoals ze dat hier noemen)  en niet meer dan 2 uur geslapen. Jeannette heeft nergens last van die liep om 6 uur s’ morgens weer volop te zingen.

We gaan weer verder naar ons volgende plekje

Op safari

Na weer een heerlijke tocht door bergen kwamen we in een zeer mooie lodge

waar we weer hartelijk werden ontvangen.

Vraag me niet naar de plaatsnamen want die kan ik niet onthouden maar ik denk dat het

Hoedspruit was.

Daar liepen ook de zebra’s, een tamme impala, een eekhoorn en een duikertje. Dat is een heel klein hertje met een pluimpje op zijn kopje.

We zaten vlak bij een opvangcentrum voor wilde dieren.

Brian, een bekend man in deze omgeving, heeft daar de leiding.

Ik had er al veel over gehoord en we zijn daar de volgende dag naar toe gegaan.

Het was inderdaad zeer interessant hoe het er daar aan toe ging.

Ze hadden prachtige vogels, leeuwen en luipaarden. Ze vertelden ook dat er een overschot aan olifanten was en dat er flink op gejaagd werd.

De olifanten maken een heleboel kapot.

Het is een vreemde wereld hier. Eerst worden ze beschermd en nu is er een groot overschot en komen er allerlei organisaties uit de grond.

De een schiet ze dood en de ander vangt ze op.

Zoals de vervet aapjes in Bambelela.

Voor de Afrikanen zijn ze een ramp, net als bij ons ratten en muizen.

Dezelfde dag zijn we nog naar een andere lodge gereden waar we een safari hadden.

Als ze hier zeggen een uur rijden dan moet je zeker op 2 uur rekenen.

Maar ook daar zijn we weer heelhuids aangekomen.

Onze eerste safari van dit jaar op pad naar de big five.

Leeuwen zagen we, prachtig, ze waren net hun verlate lunch aan het verorberen.

Het was een jonge zebra die op het menu stond.

Eindelijk eens een paar leeuwen die wakker zijn, want meestal zijn ze lui.

Maar het gebrul van die beesten maakte mijn dag weer bijzonder.

Ook zagen we de buffels en de volgende dag de olifanten.

Gisteren ben ik door iets gestoken, mijn arm brandde vreselijk.

Er werd meteen alarm geslagen. Ik moest een vies drankje slikken en een crème werd er opgesmeerd en met ijs werd het gekoeld.

Ben vannacht veel wakker geweest hij voelde stijf en pijnlijk aan.

Maar het zal wel over gaan.

Gisteren ook weer een grote slang gevangen.

De aapjes slaan meteen alarm.

Gelukkig niemand gewond want het was een zeer giftige slang.